The (ir)revocability of Article 50 (Wightman): Iphigenia must reach the altar

The European Court of Justice (CJEU) is expected to deliver on Monday 10 December 2018 its ruling on whether the withdwal notification from the European Union can be unilaterally revoked (C-621/18 Wightman and others). 

Legally sound narratives have been put forward for almost all possible outcomes: from finding that the referral is inadmissible because it is hypothetical or irrelevant through a strict reading and application of the criteria for admissibility of preliminary references, to the possibility for unilateral revocation, as proposed by Advocate General Campos Sánchez-Bordona’s Opinionor indeed to a finding that the withdrawal notification cannot be revoked. 

Given this I believe that in choosing one of the various plausible legal narratives the political censor of the CJEU not only will it be switched on but it will be so in its most sensitive configuration. The Court has shown in many occasions its ability to adapt and respond masterfully to contextual political exigencies (for example in the case of C-370/12 Pringle). 

Κερδισμένοι και χαμένοι από τις βρετανικές εκλογές

Το αποτέλεσμα των βρετανικών βουλευτικών εκλογών δεν έχει νικητή, αλλά έχει χαμένους και κερδισμένους. Χωρίς αμφιβολία η μεγάλη χαμένη είναι η Βρετανίδα Πρωθυπουργός, η οποία απέτυχε παταγωδώς στο στόχο που έθεσε. Αυτός δεν ήταν άλλος από την σημαντική ενίσχυση της κοινοβουλευτικής της πλειοψηφίας. Αντ' αυτού οι Συντηρητικοί έχασαν 13 από τις 331 έδρες τους (επί συνόλου 650 εδρών) και άρα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το κόμμα τους μπαίνει σε περίοδο εσωστρέφειας αλλά χωρίς πολιτικό χρόνο για να βρει λύσεις. Η Μέι εμφανίζεται πολιτικά αποδυναμωμένη πριν ακόμη ξεκινήσουν οι δύσκολες διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μολονότι έλαβε την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης με την υποστήρριξη του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος (DUP) της Βορείου Ιρλανδίας η νέα Κυβέρνση είναι αδύναμη και θνησιγενής.

Δαχτυλίδια, ελιγμοί και επαναπατρισμοί ψηφοφόρων

Αν και είχε αποκλείσει επανειλημμένως το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, τελικά τον Απρίλιο η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου εξέφρασε την πρόθεσή της για διενέργεια εκλογών τον Ιούνιο. Η ισχύουσα νομοθεσία δεν δίνει στην κυβέρνηση το προνόμιο προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Διενεργούνται αν η κυβέρνηση απολέσει τη δεδηλωμένη ή με απόφαση της Βουλής με αυξημένη πλειοψηφία δύο τρίτων. Στην προκειμένη περίπτωση, η Βουλή - συμπεριλαμβανομένων των Εργατικών - στήριξε την πρόταση της κυβέρνησης με μεγάλη πλειοψηφία (522 υπέρ, 13 κατά).

«Φωνή λαού, οργή θεού»

Προ ολίγων ημερών η βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων έδωσε με μεγάλη πλειοψηφία (494 έναντι 122) την εντολή στη Βρετανίδα Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την απόσχιση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) στη βάση του Άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Αποδεχόμενοι το τετελεσμένο του βρετανικού δημοψηφίσματος του Ιουνίου 2016 (51,9% υπέρ της εξόδου από την ΕΕ) και σεβόμενοι τη δημοκρατικά εκπεφρασμένη λαϊκή ετυμηγορία, όλοι οι Συντηρητικοί βουλευτές (πλην του ευρωπαϊστή πρώην υπουργού Κένεθ Κλαρκ) καθώς και μία πλειοψηφία Εργατικών βουλευτών (πειθαρχώντας στην αυστηρή κομματική γραμμή που επέβαλε ο ηγέτης τους Τζέρεμι Κόρμπιν) ψήφισαν υπέρ ενός λιτού κι ανόθευτου νομοσχεδίου που αποδίδει δημοκρατική νομιμοποίηση στην υπόσχεση της κ. Μέι να ξεκινήσει κι επίσημα τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ για το «Μπρέξιτ» μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Εν προκειμένω, παρά τις φήμες για εκκολαπτόμενη «εξέγερση» από βουλευτές της συμπολίτευσης, ούτε οι αντάρτες βουλευτές των Εργατικών, ούτε το Εθνικιστικό Κόμμα της Σκωτία κατάφεραν να νοθεύσουν τη διαπραγμευτική εντολή της Πρωθυπουργού με επιπρόσθετους περιορισμούς και τροποποιήσεις (συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων για τα δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών που διαμένουν στη Βρετανία), που σαν σκοπό είχαν την αποφυγή μιας απότομης προσγείωσης σε ένα «σκληρό Μπρέξιτ» χωρίς μεταβατικές περιόδους προσαρμογής και κανενός είδους πρόσβαση στην Κοινή Αγορά.

Brexit and the UK: Regained Sovereignty or Impending Meltdown?

In this short piece I analyse the foreign and security policy implications of Brexit for the UK and its current European partners. I start from the assumption that whatever the formal position Britain will continue to have vital interests in the international politics of Europe, both because the actions of the remaining members of the EU will significantly affect the UK, and because there are clear limits to what the UK can achieve on its own in foreign policy. On the other hand it will be far from an easy process for Britain to reinvent its foreign policy, whether in relative isolation or as some kind of close associate of the Common Foreign and Security Policy. There is the distinct possibility that both British and European foreign policies will end up worse off as a result of their divorce.

Scotland’s Role in the Brexit and the British Constitution

This note aims to address one of the many constitutional issues that have arisen in the aftermath of the United Kingdom’s referendum on its membership to the European Union. The electorate, by a relatively slim majority, have voted to leave the EU, and in response EU leaders have invited the UK to initiate the ‘Brexit’ process by invoking Article 50 of the Lisbon Treaty that provides the procedure to be followed by any member state wishing to withdraw from the European Union.

Οι Βρετανοί σαν βομβιστές αυτοκτονίας;

Μπορεί μια χώρα να σκέφτεται και να λειτουργεί σαν βομβιστής αυτοκτονίας; Μπορεί μία δημοκρατία να αποφασίσει δια της άμεσης οδού να αυτοκτονήσει οικονομικά και ταυτόχρονα να πλήξει συθέμελα την ευρύτερη γειτονιά της δυναμιτίζοντας μία εν γένει επωφελή για την ίδια τάξη πραγμάτων; Και όμως φαίνεται πως μπορεί, όπως δείχνει το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας και του επικείμενου δημοψηφίσματος για την συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Αντίστοιχη περίπτωση ήταν βέβαια και το ελληνικό δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου αλλά στην προκείμενη περίπτωση η βόμβα έσκασε στα χέρια του βομβιστή...)

Το Brexit και η νέα τάξη πραγμάτων

Η βόμβα έσκασε και η Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που ενδεχομένως να αλλάξει τα οικονομικά και πολιτικά σύνορα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και ακόμα παραπέρα. Οι συνταγματικές επιπτώσεις της ψήφου αυτής για το ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο είναι δραματικές, τόσο σε επίπεδο εδαφικής ακεραιότητας (καθώς Σκωτία και Β. Ιρλανδία ψήφισαν αναφανδόν υπέρ της παραμονής) όσο και κοινοβουλευτικής κυριαρχίας. Αλλά παράλληλα ρίχνει και μία τεράστιο σκιά πάνω από την ίδια την Ευρώπη.

Τι ζητάει ο Κάμερον από την Ευρώπη;

Προτού ακόμη ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση του Έλληνα πρωθυπουργού με τους Ευρωπαίους ηγέτες, ένας καινούριος – και παράδοξα παρόμοιος – κύκλος διαπραγματεύσεων ξεκινάει στην Ευρώπη, αυτή τη φορά μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ηγέτη του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο εκλογικός θρίαμβος του Ντέιβιντ Κάμερον στις 7 Μαΐου έφερε τη Μεγάλη Βρετανία ένα βήμα πιο κοντά στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Κύρια δέσμευση του Συντηρητικού κόμματος προεκλογικά ήταν η επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης της χώρας με την ΕΕ και η διεξαγωγή δημοψηφίσματος μέχρι το 2017 που θα κρίνει την οριστική παραμονή ή έξοδο. Η καθαρή νίκη έδωσε ισχυρή νομιμοποίηση στον Κάμερον να διαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους για μεταρρυθμίσεις στην δομή και λειτουργία της ΕΕ. Εάν αυτές στεφθούν με επιτυχία, έχει δηλώσει ότι ο ίδιος θα υποστηρίξει την παραμονή της χώρας στην ΕΕ στο επικείμενο δημοψήφισμα.

Η «Πύρρειος» Νίκη του Κάμερον

Σε πείσμα των Βρετανών δημοσκόπων, οι Συντηρητικοί του Κάμερον κατήγαγαν περήφανη νίκη στις προ ημερών βρετανικές εκλογές κερδίζοντας μάλιστα μία εύθραυστη απόλυτη πλειοψηφεία εδρών στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons). Ο άλλος μεγάλος κερδισμένος των εκλογών ήταν το Εθνικιστικό Κόμμα της Σκωτίας (SNP), που κέρδισε 56 από της 59 έδρες της Σκωτίας σε ένα ανεπανάληπτο εκλογικό «τσουνάμι» που αφάνισε και τα τελευταία προπύργια των ενωτικών κομμάτων του Westminster στη Σκωτία.

Σύνοψη συμπερασμάτων του 3ου ετήσιου GPPF Φόρουμ Χανίων

Η νέα Ευρώπη υπό διαμόρφωση: 

απόσχιση, ιδεολογική πόλωση  

και ο αναδυόμενος θεσμικός σχεδιασμός της ΕΕ

26-27 Σεπτεμβρίου 2014

Kiani Beach Resort

Χανιά, Κρήτη

Σύνοψη συμπερασμάτων του 3^ου ετήσιου GPPF Φόρουμ Χανίων του 

Ελληνικού Φόρουμ Δημόσιας Πολιτικής

Το Ελληνικό Φόρουμ Δημόσιας Πολιτικής (Greek Public Policy Forum)  διοργάνωσε το 3^ο ετήσιο συνέδριό του με τίτλο «Η νέα Ευρώπη υπό διαμόρφωση: απόσχιση, ιδεολογική πόλωση και ο αναδυόμενος θεσμικός σχεδιασμός της ΕΕ» στις 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2014 στο Κiani Beach Resort στα Χανιά. Το 3^ο Ετήσιο GPPF Φόρουμ των Χανίων πραγματοποιήθηκε χάρη στην  ευγενική χορηγία των Decidendi Consultants, του Europe Direct Περιφέρειας Κρήτης και της εταιρείας ηλιακών συστημάτων CALPAK S.A.. Το διήμερο εργασιών υποστήριξαν επίσης το Παρατηρητήριο για την Κρίση του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο Ελληνικός Σύλλογος Αποφοίτων London School of Economics καθώς και το Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδος – Τμήμα Δυτικής Κρήτης.

3rd Annual GPPF Chania Forum 2014: Executive Summary

Europe in Flux: 

Secessionism, Ideological Polarisation, 

and  the Emerging Institutional Design of the EU

26-27 September 2014

Kiani Beach Resort

Chania, Crete

Greece

Executive Summary of the 3rd Annual GPPF Chania Forum

The Greek Public Policy Forum organised its 3rd Annual GPPF Chania Forum, titled “Europe in Flux: Secessionism, Ideological Polarisation, and the Emerging Institutional Design of the EU”, on September 26 and 27 at the Κiani Beach Resort in Chania, Crete. The event took place thanks to the kind sponsorship of Decidendi Consultants, Europe Direct Region of Crete, and the solar systems company CALPAK S.A.. We also wish to thank the ELIAMEP Crisis Observatory, the Hellenic Alumni Association of the London School of Economic, and the Economic Chamber of Greece (Department of Western Crete) for their support.