Ναι, στους φυλακισμένους δεν έχει στερηθεί
το δικαίωμα στην εκπαίδευση, και το κράτος έχει σχετική υποχρέωση, αλλά...
Ναι, οι απεργοί πείνας έχουν το δικαίωμα
να κάνουν απεργία πείνας, αλλά...
Όχι, η υποχρεωτική σίτιση δεν είναι
βασανιστήριο, αλλά...
Αυτά είναι τρία από τα θέματα που θέτει η
τρέχουσα υπόθεση Ρωμανού. Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρώ, σύντομα, να θέσω
ορισμένες βάσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να απαντηθούν τα ερωτήματα
αυτά και, κυρίως, να αναδείξω τα ηθικά (εξωνομικά, ουσιαστικά) διλήμματα που
εγείρουν. Δεν παίρνω θέση στα διλήμματα
αυτά και, κυρίως, δεν τοποθετούμαι συγκεκριμένα επί του Ρωμανού, γιατί αυτό θα
προϋπέθετε γνώση στοιχείων που δεν διαθέτω, ενώ εγκυμονεί το κίνδυνο απάντησης
βασισμένης σε λανθασμένα δεδομένα και σε παραπληροφόρηση.
