Οι Βρετανοί σαν βομβιστές αυτοκτονίας;

Μπορεί μια χώρα να σκέφτεται και να λειτουργεί σαν βομβιστής αυτοκτονίας; Μπορεί μία δημοκρατία να αποφασίσει δια της άμεσης οδού να αυτοκτονήσει οικονομικά και ταυτόχρονα να πλήξει συθέμελα την ευρύτερη γειτονιά της δυναμιτίζοντας μία εν γένει επωφελή για την ίδια τάξη πραγμάτων; Και όμως φαίνεται πως μπορεί, όπως δείχνει το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας και του επικείμενου δημοψηφίσματος για την συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Αντίστοιχη περίπτωση ήταν βέβαια και το ελληνικό δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου αλλά στην προκείμενη περίπτωση η βόμβα έσκασε στα χέρια του βομβιστή...)

Το Brexit και η νέα τάξη πραγμάτων

Η βόμβα έσκασε και η Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που ενδεχομένως να αλλάξει τα οικονομικά και πολιτικά σύνορα στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και ακόμα παραπέρα. Οι συνταγματικές επιπτώσεις της ψήφου αυτής για το ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο είναι δραματικές, τόσο σε επίπεδο εδαφικής ακεραιότητας (καθώς Σκωτία και Β. Ιρλανδία ψήφισαν αναφανδόν υπέρ της παραμονής) όσο και κοινοβουλευτικής κυριαρχίας. Αλλά παράλληλα ρίχνει και μία τεράστιο σκιά πάνω από την ίδια την Ευρώπη.

Why Reduction in Taxes is Not a Good Idea for Greece at the Moment

There is a growing number of politicians and academics in Greece, who argue that the solution to the country’s economic problems is a mixture of policies, which entail a reduction in taxes and government spending at the same time. Indeed, if we examine these two policy options separately, or apply them in another context, it would make sense. Reducing taxes would aim to stimulate consumption and investment, which could boost economic growth. A reduction in government spending would save money, improving the country’s public finances. However, in the case of Greece, there are several counter-arguments to these claims, which concern the efficiency of this combination.

Η νέα τάξη του «πρεκαριάτου»

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-9, η επακόλουθη κρίση χρέους της Ευρωζώνης κι η συνεχιζόμενη λιτότητα έχουν επιφέρει τεκτονικές αλλαγές στην κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών κι έτι περαιτέρω της δικής μας. Η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και η επιδίωξη της ανταγωνιστικότητας και προσαρμογής σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον αλληλεξάρτησης έχουν επιφέρει την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και την αποσάθρωση των δομών του ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας. Το κοινωνικό συμβόλαιο που έθεσε τα θεμέλια της μεταπολεμικής οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής στην Ευρώπη πνέει τα λοίσθια κι ακόμα δεν υπάρχει συναίνεση για το ποιο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο θα το αντικαταστήσει.

Για την υπόθεση Ρίχτερ: ιστορία με τη «βούλα»

Πριν λίγες ημέρες ξεκίνησε στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου η ποινική δίκη κατά του Γερμανού ακαδημαϊκού, καθηγητή Ιστορίας, Χ. Ρίχτερ. Τον κ. Ρίχτερ δεν τον γνωρίζω. Για τις επίμαχες θέσεις του, για τις οποίες διώκεται ως κακόβουλος αρνητής των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου στην Κρήτη, αλλά και για την όλη υπόθεση, ευρύτερα, ενημερώθηκα από τον τύπο και αναρτήσεις σε blogs.

The 2015 GPPF Chania Forum

Plus ça change, plus c’est la même chose

Events during the summer of 2015 bore an air of déjà vu. The initial gap between Greece and its partners was significant. The frequency of meetings increased as time (and cash) ran out, with little to show in terms of progress. The discussions were held at an increasingly higher political level, but the core of the discussions remained of a “technical nature”. At its climax, the Greek Prime Minister held a referendum whose two questions were incomprehensible for citizens. Then, the Greek government operated a complete U-turn, signing third Memorandum of Understanding (MoU) containing harsh(er) conditions.