Όσοι αντιρατσιστικοί κι αν φτιαχτούν…

«Όντως, η ιδέα ότι οι ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές σχέσεις είναι φυσιολογικές δημιουργεί μία κατάσταση στην οποία [τα παιδιά] είναι πρόθυμα να εμπλακούν σε τέτοιας φύσης σχέσεις απλά και μόνο λόγω της περιέργειας που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του παιδικού μυαλού.» «Έως και 30% των παιδιών που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση είναι αγόρια, ενώ 70% είναι κορίτσια. [Δεδομένου] ότι όλοι οι δράστες είναι άρρενες, η ομοφυλοφιλική βία αποτελεί σημαντικό μέρος αυτών των περιπτώσεων […]». «[Η ενημέρωση] σχετικά με το μη παραδοσιακό σεξ [καθιστά] τα παιδιά πιο ευάλωτα στη σεξουαλική κακοποίηση.»

Μια παράνομη και αδικαιολόγητη πολιτική

Ελάτε να φανταστούμε έναν κόσμο. Ομορφο κόσμο, ηθικό, αγγελικά πλασμένο. Οπου καμία σκιά δεν υπάρχει ως προς το ευγενές και καλοπροαίρετο της κυβερνητικής πολιτικής για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών. Οπου κανείς δεν αμφισβητεί τις προθέσεις της κυβέρνησης, ούτε και ανησυχεί ότι η πολιτική της υποκρύπτει σκοπιμότητες, πέραν δεδηλωμένων και καθ' όλα θεμιτών στόχων προστασίας του δημοσίου συμφέροντος. Ας φανταστούμε μία ουτοπία (ή οργουελική δυστοπία, για όσους από εμάς θεωρούμε σημαντικό τον δημοκρατικό πλουραλισμό και την πολυφωνία) όπου όλοι συμφωνούν με τις πολιτικές στοχεύσεις της κυβέρνησης. Καλή και άγια, λοιπόν - για τις ανάγκες της υπόθεσης εργασίας μας -, η πολιτική της. Είναι όμως και νόμιμη;

Για την υπόθεση Ρίχτερ: ιστορία με τη «βούλα»

Πριν λίγες ημέρες ξεκίνησε στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου η ποινική δίκη κατά του Γερμανού ακαδημαϊκού, καθηγητή Ιστορίας, Χ. Ρίχτερ. Τον κ. Ρίχτερ δεν τον γνωρίζω. Για τις επίμαχες θέσεις του, για τις οποίες διώκεται ως κακόβουλος αρνητής των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου στην Κρήτη, αλλά και για την όλη υπόθεση, ευρύτερα, ενημερώθηκα από τον τύπο και αναρτήσεις σε blogs.

‘Whistleblowers’ και διαφθορά: Η ελευθερία της έκφρασης στην υπηρεσία της διαφάνειας

Η ελευθερία της έκφρασης, ως θεμέλιο του δημοκρατικού πολιτεύματος, λειτουργεί με τρόπο λίγο ως πολύ γνωστό. Επιτρέπει την αυστηρή κριτική σε πολιτικά πρόσωπα, προστατεύει σε σημαντικό βαθμό την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και πληροφοριών που εξασφαλίζουν την ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών, και προστατεύει το τύπο, στον οποίο και αναθέτει το ρόλο του ‘public watchdog’, του φρουρού δηλαδή της δημοκρατίας. Η προστασία της δημοσιογραφίας και της ενημέρωσης συγκεκριμένα, αποσκοπεί στο να επιτυγχάνεται η αποτελεσματική λογοδοσία των πολιτικών προσώπων και να εξασφαλίζεται κατά το δυνατόν πως φαινόμενα πολιτικών σκανδάλων και διαφθοράς δεν θα συγκαλύπτονται συστηματικά.

Ρουφιάνοι ή Μαχητές του Δημοσίου Συμφέροντος;

Δεν περνά μέρα που να μην διαβάζουμε για άλλη μια περίπτωση διαφθοράς ή παραβατικής συμπεριφοράς. Από τα εξοπλιστικά προγράμματα έως το λαθρεμπόριο καυσίμων και από τις ΜΚΟ μέχρι τα ανορθόδοξα δάνεια των τραπεζών προς μεγαλόσχημους, υπάρχει ένα κοινό σημείο. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά το γεγονός, ότι δεκάδες πρόσωπα, εργαζόμενοι είχαν γνώση αλλά σιώπησαν.

Whistleblowing: είναι άραγε η διαρροή κυβερνητικών πληροφοριών νόμιμη;

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Έντουαρντ Σνόουντεν, ένας τριαντάχρονος σχετικά χαμηλόβαθμος υπάλληλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αποφασίζει να διαρρεύσει σε αγγλική εφημερίδα έγγραφα και στοιχεία που αποδεικνύουν πως οι αμερικανικές υπηρεσίες, συλλέγουν προσωπικά ηλεκτρονικά στοιχεία εκατομμύριων πολιτών εντός και εκτός Αμερικής και, σε συνεργασία με τις αντίστοιχες Βρετανικές υπηρεσίες, υποκλέπτουν επικοινωνίες ξένων ηγετών και υψηλόβαθμων στελεχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

To δίλημμα ανάμεσα σε ελευθερία έκφρασης και προστασία θρησκείας

Η αποδοκιμασία της καταδίκης από την ελληνική δικαιοσύνη για τη σελίδα στο Facebook του «γέροντα παστίτσιου» είναι δεδομένη. Χωρίς αμφιταλάντευση, στο δικό μου τουλάχιστον αξιακό σύστημα, σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, η ελευθερία έκφρασης προέχει της θρησκευτικής ευαισθησίας. Όχι, όμως, επειδή διαφορετικά είμαι λιγότερο «Ευρωπαίος», αλλά -πολύ απλά- διότι αυτό «πονάω» περισσότερο.

Η υπόθεση Βαξεβάνη και η επιλεκτική εφαρμογή του νόμου

Η υπόθεση του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη και της δημοσιοποίησης των ονομάτων της περιβόητης ‘λίστας Λαγκάρντ’ που απασχολεί ελληνικά και διεθνή μέσα, θέτει ορισμένα πολύ σημαντικά ερωτήματα για τη σχέση ελευθερίας του τύπου και της έκφρασης με το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής όπως αυτά προστατεύονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.